ตอนที่ 125 ครั้งแรกเจ็บก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนที่ 125 ครั้งแรกเจ็บก็เป็นเรื่องปกติ

เช้าตรู่วันถัดมา

ฟ่านไห่ซินสะดุ้งตื่นเพราะโดนถีบ

พูดให้ถูกคือ โดนพื้นรองเท้าบูตหนังเหยียบเข้าที่น่องขาอย่างแม่นยำ

“ตื่นได้แล้ว”

เสียงของเอริกดังมาจากเหนือหัว ทุ้มต่ำและเด็ดขาดจนไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

ฟ่านไห่ซินเด้งตัวลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ สมองยังไม่ทันเปิดเครื่องดี ปากก็ชิงพูดออกไปก่อนแล้ว

“กี่โมงแล้วเนี่ย สว่างแล้วเหรอ ผมยังไม่อยาก...”

เขาขยี้ตา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือผืนป่าที่ถูกแสงอรุณย้อมเป็นสีทองจางๆ

กองไฟเหลือเพียงเถ้าถ่าน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชื้นของน้ำค้างและใบหญ้า