ตอนที่ 105 ล่อเสือออกจากถ้ำ

ตอนที่ 105 ล่อเสือออกจากถ้ำ

“จี๊ๆ ว้าๆ!” ก็อบลินชาแมนพร่ำบ่นสำเนียงประหลาดที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมาเป็นพรืด น้ำเสียงนั้นสูงๆ ต่ำๆ ชวนให้นึกถึงแมวป่าถูกเหยียบหางที่กำลังประสานเสียงกับออร์แกนพังๆ

มือขวาของมันกำคทาที่สูงกว่าตัวเองแน่น กะโหลกหมูป่าตรงปลายที่มีแร่สีเขียวฝังไว้ในเบ้าตาอันกลวงเปล่า กะพริบแสงเรืองรองน่าขนลุกเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของมัน

จากนั้น ก็อบลินใหญ่ที่แต่งตัวเหมือนนักบวชประจำเผ่าตนนี้ก็เริ่มเปิดฉากแสดง

มันกระทืบเท้าอยู่กับที่สองทีด้วยจังหวะทึบหนักและเชื่องช้า เหมือนกำลังพยายามสัมผัสชีพจรโบราณบางอย่างใต้พิภพ

ต่อมา มันก็กระแทกคทาลงพื้นอย่างแรง ใช้คทาเป็นแกนแล้วเริ่มหมุนตัวไปรอบๆ

หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ

ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

สร้อยคอฟันสัตว์และเศษกระดูกหลายเส้นที่คอร่วงสะบัดส่งเสียงดังเกรียวกราว เครื่องประดับกระดูกตรงเอวชนกันกริ๋งกรั๋ง เกิดเป็นจังหวะดิบเถื่อนและบ้าคลั่ง

จังหวะที่ฟ่านไห่ซินนึกว่ามันคงจะหมุนตัวจนตัวเองเป็นลมล้มพับไปนั้น ก็อบลินชาแมนก็พลันหยุดหมุนอย่างกะทันหัน