กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 177 เซียวเสาอันยอมรับผิด
ตำหนักเว่ยหยาง
เหอลู่มองดูเซียวเสาอันที่คุกเข่าอยู่ห้องด้านนอกด้วยความเวทนา “พระนางเพคะ องค์ชายใหญ่ทรงคุกเข่ามาค่อนวันแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าจะกระทบกระเทือนหัวเข่าจนทิ้งอาการเจ็บป่วยเรื้อรังเอาไว้”
ฮองเฮานวดขมับที่ปวดตุบ ๆ เบา ๆ “ให้เขาเข้ามา”
เหอลู่เดินไปที่ห้องด้านนอก “องค์ชาย พระนางเชิญพระองค์เข้าไปเพคะ”
เซียวเสาอันลุกขึ้นเดินเข้าห้องด้านใน แล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮองเฮาอีกครั้ง
“ลุกขึ้นเถิด” สุรเสียงของฮองเฮาเย็นเยียบประหนึ่งสายน้ำพุ
เซียวเสาอันลังเลเล็กน้อย ในที่สุดก็ลุกขึ้นตามพระเสาวนีย์
ฮองเฮาทอดพระเนตรมองบุตรชายเพียงคนเดียวของพระองค์ พบว่าการเคลื่อนไหวช่วงขาของเขาดูเชื่องช้าลงไปบ้าง แม้จะทรงปวดใจยิ่งนัก ทว่ากลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
แม้เซียวเสาอันจะยังอายุไม่เต็ม 14 ปี ทว่าเมื่อยืดตัวตรงเต็มที่แล้ว เขากลับสูงกว่าเหอลู่ข้างกายฮองเฮาอยู่ราวหนึ่งชุ่น