ตอนที่ 164 ชีวิตในตำหนักเย่ถิง

ตอนที่ 164 ชีวิตในตำหนักเย่ถิง

ซูถังเดินตามคนในวังเข้าไปในตำหนักเย่ถิง

ด้านหลังประตูตำหนักเย่ถิงเป็นทางเดินทอดยาวจนสุดสายตา กำแพงทั้งสองด้านสึกกร่อนทรุดโทรมอย่างยิ่ง มีประตูไม้เก่า ๆ แง้มเปิดอยู่ประปราย มองลอดผ่านรอยแยกของประตูไปจะเห็นคนในวังกำลังตรากตรำทำงานอยู่ราง ๆ

เป็นครั้งคราวที่ยังแว่วได้ยินเสียงเฆี่ยนตีดัง “เพียะ เพียะ” ทว่ากลับไม่มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังตามมาอย่างที่ควรจะเป็น

ซูถังเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าผืนเดียวกันแท้ ๆ ทว่าที่แห่งนี้กลับดูมัวซัวหม่นหมองยิ่งกว่าภายนอก

เมื่อเดินมาถึงสุดทางเดินยาว สือหยวนก็เอ่ยเรียกซูถังเสียงแผ่วเบาด้วยความกังวล

“พระนาง……”

“เจ้าจงอยู่ข้างนอก สืบหาตามที่ข้าบอก มีเจ้าอยู่เปิ่นกงจึงจะวางใจได้มากกว่า ในวังนี้เฉินลู่อย่างไรก็ไม่รู้รอบเจนจัดเท่าเจ้า”