ตอนที่ 102 ลู่ซิวหย่วนผู้ไม่มีวันล่วงรู้

ตอนที่ 102 ลู่ซิวหย่วนผู้ไม่มีวันล่วงรู้

ด้านนอกลานฝึกทหารในพระราชวัง

“นี่ไม่ใช่สถานที่ที่นางกำนัลตัวเล็ก ๆ เช่นเจ้าควรมา” ทหารยามขวางซางอิ๋งไว้

แววตาของซางอิ๋งเปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้น นางหยิบป้ายบัญชาออกมา “ขอพี่ชายองครักษ์โปรดผ่อนปรนให้สักนิดเถิด บ่าวมาเพื่อส่งของให้องค์ชายใหญ่เจ้าค่ะ”

“องค์ชายใหญ่รึ” องครักษ์ทั้งสองคนปรึกษากันเสียงเบาไม่กี่ประโยค ก่อนจะยกทวนในมือขึ้นเปิดทาง “ส่งของเสร็จแล้วก็รีบออกมาเล่า”

“พวกคนชอบประจบสอพลอ” ซางอิ๋งพึมพำบ่นอุบอิบ พลางเดินพลางมองหา ในที่สุดก็พบเซียวเสาอันที่มุมหนึ่งของลานฝึกทหาร

“บ่าวคารวะองค์ชายใหญ่เพคะ”

เซียวเสาอันที่กำลังน้าวธนูรั้งม้าให้หยุด “ซางอิ๋ง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”