กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 192: การสอนหนังสือไม่อาจเปลี่ยนแปลงชิงสือได้
แสงแดดยามเที่ยงไม่ได้ร้อนแรงนัก สายลมอ่อนพัดผ่านลานเรือนอันว่างเปล่า พาความเย็นแบบฤดูใบไม้ร่วงมาด้วยเล็กน้อย
ฟางโจ้วอุ้มเสี่ยวเยว่พลางมองเมิ่งจือหย่วนอย่างสงสัย เขาสัมผัสได้ว่าเมิ่งจือหย่วนไม่ได้ถ่อมตัว แต่เชื่อจริง ๆ ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคำชมเช่นนั้น
“สหายร่วมวิถีพูดแบบนั้นได้ยังไง? จากที่ผมเห็น คุณเป็นคนมีคุณธรรมสูง ความรู้ก็คงไม่ธรรมดาเหมือนกัน จะถ่อมตัวทำไมครับ”
ฟางโจ้วมองเมิ่งจือหย่วนที่กำลังชงชาอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม ก่อนถามอย่างสงสัย
น้ำเดือดถูกเทลงในถ้วยมีฝา ชโลมผ่านใบชา ก่อนถูกเทออกอีกครั้ง
“ผมอยู่ที่นี่มาห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่กลับไม่เคยสร้างผลงานอะไรได้เลย เคยสอนนักเรียนกว่าสามหมื่นคน แทบจะกระจายอยู่ทั่วราชวงศ์ชิงสือ