บทที่ 172: อาภรณ์ธรรมลักษณ์สำหรับเย่หนิงหาน

บทที่ 172: อาภรณ์ธรรมลักษณ์สำหรับเย่หนิงหาน

ฟางโจ้วยืนอยู่หน้าประตูหยกขาวบานใหญ่ทางเข้าหอเก็บหนังสือ พลางรับแสงแดดยามบ่าย

แม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยที่เสี่ยวจิ้งมองออกว่าเขาเป็นคนที่เรียนรู้จากการลงมือทำ แต่เขาก็ได้ความรู้กลับมาไม่น้อย

หลังอ่านหนังสือรูปแบบอาภรณ์ธรรมลักษณ์กว่าหนึ่งแสนเล่มจบ เขาก็พอจะมีแนวคิดคร่าว ๆ แล้ว

แต่ นอกจากผ้าแพรวิจิตรห้าสีแล้ว เขายังต้องใช้วัสดุอย่างอื่นอีก

แม้เขาจะสร้างมันขึ้นมาได้ง่าย ๆ แต่ผ้าแพรวิจิตรเบญจรัศมีที่สำคัญที่สุดยังอยู่ในมือเย่หนิงหาน เขาจึงต้องกลับไปขอจากเธอ

ฟางโจ้วก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก่อนจะกลับมายังลานบ้านบนยอดเขาบรรลุมรรคา

ตอนนั้นเย่หนิงหานก็ตื่นแล้ว เธอกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้าน ถือของเล่นล่อให้เสี่ยวเยว่ออกกำลังกาย