บทที่ 167: ผู้ตรวจตราเขตแดน

บทที่ 167: ผู้ตรวจตราเขตแดน

เช้าวันถัดมา ณ ห้องรับรองแขกของยอดเขาเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งรับรองเพียงลำพัง ปลายนิ้วแตะศิลาจารึกศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กที่ลอยอยู่กลางอากาศเบาๆ

เขาสวมชุดคลุมห้าสี ใบหน้าหล่อเหลา รินชาให้ตัวเองอย่างสบายใจ โดยไม่สนใจเลยว่าภายในห้องโถงมีเพียงเขาคนเดียว

ในจังหวะนั้นเอง ฟางโจ้วกับเย่หนิงหานก็เดินเข้ามาในห้องรับรองแขก

“หืม? ทำไมถึงเป็นนายล่ะ?”

ฟางโจ้วยกคิ้ว มองชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

ชายคนนั้นเก็บศิลาจารึกศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็ก ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ทำไม? ไม่ได้เหรอ?”

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก แค่ฉันไม่คิดเหมือนกันว่า องค์ศักดิ์สิทธิ์หนี่คั่นหนี่ป้าเนอ”