บทที่ 122: ความมืดของนครสมุทรมรกต

บทที่ 122: ความมืดของนครสมุทรมรกต

แค่คิดก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากให้เด็กกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีระดับบำเพ็ญเพียรพาคนอื่นนำทาง

ไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญตนเลย ต่อให้เจอผู้ใหญ่ที่ค่อนข้างกร่างสักคน ก็ยังกลายเป็นสถานการณ์ชี้เป็นชี้ตายได้

ฟางโจ้วพอจะรู้สถานการณ์ของเด็กพวกนี้อยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่มีทางกล่าวโทษนครสมุทรมรกตได้

อย่างน้อยเด็กพวกนี้ก็แต่งตัวสะอาดสะอ้าน ใบหน้ามีเลือดฝาด และยังไม่อดตายอยู่ข้างถนน

นครสมุทรมรกตไม่ใช่นครเฉิงอัน เบื้องหลังไม่มีสำนักหมื่นปราชญ์คอยหนุนหลัง พวกเขาทำสิ่งที่ควรทำได้อย่างเต็มที่แล้ว

ฟางโจ้วมองเด็กคนนั้น เขายังคงก้มตัวอย่างนอบน้อมเล็กน้อย พลางจ้องพื้นอยู่

“อย่างน้อยก็ให้ฉันจ่ายเงินเถอะ ทำเอาฉันดูเหมือนคนชอบเอาเปรียบเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปได้”