บทที่ 77: วายุเหมันต์ฟื้นคืนชีพ

บทที่ 77: วายุเหมันต์ฟื้นคืนชีพ

ห้าวันก่อน ในส่วนลึกของห้วงดาราอันห่างไกลจากดาวหมื่นปราชญ์

มีดาวเคราะห์สีซีดที่เต็มไปด้วยพายุหิมะ ลอยนิ่งอยู่ท่ามกลางห้วงสุญญะอันมืดมิด

พื้นผิวดาวปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย พายุหิมะโหมกระหน่ำและส่งเสียงคำรามไม่หยุด

ที่นี่ไม่มีพืช ไม่มีสัตว์ มีเพียงหิมะสุดลูกหูลูกตากับสายลมหนาวเหน็บถึงกระดูก

เผ่าอสูรเพนกวินกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมแท่นบูชาอยู่

บนแท่นบูชามีก้อนหินใสกระจ่างก้อนหนึ่ง พื้นผิวเต็มไปด้วยอักขระวิญญาณที่ก่อเป็นผนึกแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

แสงวิญญาณอ่อนจางค่อยๆ กัดกร่อนผนึกไม่หยุด ทว่าผนึกแทบไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เพนกวินตัวหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้าก้าวออกมา ยกปีกทั้งสองข้างขึ้นแล้วตะโกนเสียงดังว่า