บทที่ 70: แก่นแท้ของการบำเพ็ญ

บทที่ 70: แก่นแท้ของการบำเพ็ญ

ฟางโจ้วกวาดตามองหลัวชวนตั้งแต่หัวจดเท้า

แม้พลังวิญญาณจะอ่อนจาง แต่ไหลเวียนได้คล่องแคล่วไร้ติดขัด ต่อให้มองด้วยสายตาของเขา ก็ยังนับว่าเป็นผู้บำเพ็ญตนขั้นต้นแห่งการหลอมกายที่ผ่านเกณฑ์

“มีอะไรเหรอ? ฉันว่าคุณฝึกได้ดีออกนะ”

หลัวชวนไม่คิดเลยว่าฟางโจ้วจะประเมินเขาแบบนี้ เพราะในสายตาของเขา พรสวรรค์ของตัวเองไม่ได้ดีอะไร

เขาบำเพ็ญมานานขนาดนี้ เพิ่งจะทะลวงขึ้นขั้นต้นแห่งการหลอมกายได้เท่านั้น เขาเคยถามผู้บำเพ็ญตนบนดาวเคราะห์แห่งการสังหารแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าความเร็วระดับนี้ถือว่าปกติ

แต่เขารู้ว่าในตันเถียนของตัวเองมีจุดพลังวิญญาณที่ฟางโจ้วมอบให้ ซึ่งช่วยเขาบำเพ็ญตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง