บทที่ 31: อดีตของหลัวชวน

บทที่ 31: อดีตของหลัวชวน

ภายในห้องส่วนตัวริมหน้าต่างบนชั้นสองของหออาคันตุกะเมฆา อาหารเต็มโต๊ะยังคงส่งไอร้อนกรุ่น

หลัวชวนถือชามไว้ ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาจ้องฟางโจ้วตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

เขามองฟางโจ้วฉีกขาหมูพะโล้ครึ่งชิ้นเข้าปากต่อหน้าต่อตา เคี้ยวตุ้ย ๆ สองครั้งแล้วกลืนลงไปทั้งคำ จากนั้นก็ยกชามใบใหญ่ขึ้นดื่มน้ำซุปไก่หมดชามด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน

“มองฉันทำไม กินกับข้าวสิ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก”

ฟางโจ้วไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตะเกียบของเขาเอื้อมไปยังจานหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วจานถัดไปแล้ว

“รีบกินเข้า กลางคืนยังมีงานต้องทำอีก”

หลัวชวนละสายตากลับมา ตักข้าวเข้าปากเงียบ ๆ สองคำ ในใจพลุ่งพล่านไม่หยุดจนอดตั้งคำถามขึ้นมาไม่ได้

“คุณเป็นยอดมหาอำนาจจริง ๆ เหรอ?”

เสียงอ่อนโยนดังขึ้นในห้วงความคิดของหลัวชวน