บทที่ 22: บทสนทนาน่าอึดอัด

บทที่ 22: บทสนทนาน่าอึดอัด

ฟางโจ้วนั่งอยู่ในห้องรับแขกโดยไม่ได้นอนทั้งคืน

สำหรับเขาแล้ว การนอนไม่ใช่การพักผ่อนที่จำเป็นอีกต่อไป

แต่ก่อนที่เขานอน ก็แค่ทำตามนิสัยเดิมของตัวเองเท่านั้น

ฟางโจ้วยกมือขึ้น พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในมือ

“สำเร็จแล้วเหรอ? ที่แท้เส้นทางของฉันเป็นแบบนี้เองเหรอ นี่ฉันเป็นคนแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย?”

ฟางโจ้วกำมือแน่นขึ้นกะทันหัน พลังสายนั้นพลันหายไปกลางอากาศ

“ช่างเถอะ ถึงเวลาหาฤกษ์ดีทะลวงเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว เลือกวันไหนดีนะ”

ฟางโจ้วพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองด้านนอกกะทันหัน

เย่หนิงหานมาแล้ว