บทที่ 12: เหตุไม่คาดคิด

บทที่ 12: เหตุไม่คาดคิด

ฟางโจ้วก้มมองหยกประดับเนื้อเนียนในมือ ก่อนหันไปมองทิศทางที่เย่หนิงหานจากไป

นอกประตูเรือนไม่มีเงาร่างสีเขียวของเธอหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงดอกไม้สีขาวบนเถาวัลย์ที่ไหวเบา ๆ ตามสายลมยามบ่าย

ฟางโจ้วรู้สึกว่าตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตมาอย่างสูญเปล่า ทั้งชาติก่อนรวมกับชาตินี้ ไม่เคยมีใครปฏิบัติต่อเขาด้วยท่าทีแบบนี้มาก่อน

ในบทละครที่เขาเคยจินตนาการไว้ หลังถอนหมั้น เขาจะออกเดินทางบนเส้นทางพลิกชีวิตเพียงลำพัง ระหว่างทางตบหน้าคนอื่นพร้อมยกระดับพลังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของโลก ในชีวิตอาจมีพี่น้องร่วมสาบานกับหญิงงามรู้ใจอยู่ข้างกายสักสองสามคน แต่ไม่ควรมีใครปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ นี่มันเกินขอบเขตที่เขาคาดคิดไว้จริง ๆ