บทที่ 9: เจ้าเหมียวตัวร้าย

บทที่ 9: เจ้าเหมียวตัวร้าย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางโจ้วถูกแมวเงาจันทร์เหยียบจนตื่น

ก้อนขนสีเงินขาวตัวนั้นไม่รู้ว่ามุดออกจากอ้อมแขนเขาตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้มันกำลังนั่งอยู่บนอกของเขา ขาหน้าประกบกัน หางม้วนรอบตัวอย่างสง่างาม พลางมองลงมาที่เขาราวกับอยู่เหนือกว่า

ฟางโจ้วถอนหายใจแล้วพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง แมวเงาจันทร์กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเขา ก่อนร้องเบา ๆ ข้างหู

จู่ ๆ เขาก็ตระหนักขึ้นมา หรือว่าเขาควรซื้อที่นอนให้เจ้าเหมียวตัวนี้ จะได้ไม่ต้องนอนด้วยกันกับเขา

ฟางโจ้วสบตากับแมวบนไหล่ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นฉ่ำน้ำ จ้องมองเขาอย่างสงบนิ่ง

“...ก็ได้” ฟางโจ้วลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า “ไปซื้อที่นอนให้เธอกัน เจ้าเหมียว”