เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 พ่อแม่โทรมา
ภายในห้องนอนระเกะระกะกระจัดกระจาย
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นซึ่งเป็นตัวแทนของความน่าเกรงขามถูกทิ้งไว้ตรงปลายเตียงตามใจชอบ กระโปรงสั้นรัดรูปสีดำยับยู่ยี่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ส่วนแว่นกรอบทองและไม้ชี้กระดานนั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนพรม สูญเสียรัศมีอำนาจเดิมไปจนหมดสิ้น
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันคลุมเครือและเย้ายวนมัวเมา
อวี้เมิ่งขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งร่าง โผล่มาเพียงเส้นผมดกดำสลวย หลับสนิทอย่างยิ่ง แม้แต่ลมหายใจยังแฝงความเหนื่อยล้าอันน่าพึงพอใจเอาไว้
เฉาเซวียนพิงหัวเตียง จุดบุหรี่หลังเสร็จศึกขึ้นมาสูบหนึ่งมวน
เฉาเซวียนก้มหน้ามองอวี้เมิ่งที่นอนหลับเหมือนลูกแมวตัวน้อยอยู่ในอ้อมอกแวบหนึ่ง แล้วมองดูตัวเอง จิตวิญญาณยังคงแจ่มใสดีมาก
“ซี...” เฉาเซวียนสูดควันบุหรี่เข้าลึกหนึ่งคำ พ่นวงควันออกมาอย่างช้า ๆ
ได้แต่บอกว่าการเสริมพลังกายภาพนี้เป็นของดีจริง ๆ