เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 458 บทส่งท้าย
วั่งเยว่รับกระจกมาเหลือบมองอย่างลองเชิง “กลับคืนมาแล้วจริง ๆ ด้วย เจ้านาย!”
เด็กน้อยพอตื่นเต้นก็โอบใบหน้าของมู่จิ่นถูไถ พอถูเสร็จก็จ้องกระจกตาไม่กะพริบ ซุ่ยหว่านลอบถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ระหว่างที่ภูตน้อยตนอื่น ๆ กำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันมานี้อย่างออกรสออกชาติ เธอก็ร่อนลงบนแอ่งคอของมู่จิ่นโดยไม่ให้ใครทันสังเกต
“เจ้านาย ฉันคิดถึงคุณมากเลย ตอนที่คุณไม่อยู่ แม้แต่กินข้าวฉันยังรู้สึกไม่อร่อยเลย” จือจือกอดนิ้วมือของเจ้านายแล้วถูไถ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องแยกจากเจ้านายนานขนาดนี้ จึงอดอ้อนไม่ได้
“อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะจือจือถึงผอมลง เดี๋ยวทำของอร่อยเพิ่มให้จือจือของพวกเราบำรุงร่างกายสักหน่อย”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ลำคอ มู่จิ่นจึงตอบภูตน้อยตนอื่น ๆ ไปพลาง ลูบเส้นผมของซุ่ยหว่านเบา ๆ ไปพลาง แม้ปกติหว่านหว่านจะอ้างตัวว่าเป็นพี่สาวคนโตและคอยดูแลเด็กน้อยคนอื่นอยู่เสมอ แต่มู่จิ่นรู้ว่าหว่านหว่านก็ยังติดเธออยู่บ้าง
จือจือเกาแก้มอย่างเขินอาย “งั้นเดี๋ยวฉันจะกินให้มากหน่อย”
ภูตน้อยเป็นกายพลังงานอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะผอมเพราะหิว
มู่จิ่นตอบภูตน้อยทุกตนอย่างอดทน เยว่อิ่งกอดศีรษะขนฟูของท่าเสวี่ยแล้วถูไถ