เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 393 ไข่แมลงและการ สิง
แต่เขาแยกแยะไม่ออกนัก สีม่านตาของมู่จิ่นไม่ได้กลับเป็นสีเขียวอ่อนเปี่ยมชีวิตชีวาอย่างเดิม ยังคงแดงฉานดุจโลหิต เพียงแต่พลังจิตวิญญาณที่กดทับพวกเขาได้หายไปแล้ว
นอกจากเสียงหอบหายใจและเสียงครางด้วยความเจ็บปวดของลั่วหมิงเฉิงแล้ว ทั่วทั้งสถานที่เหลือเพียงเสียงดอกไม้กินคนขบฟัน
“เจ้านาย มีแมลง” ฝูซางจ้องลั่วหมิงเฉิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอยกลับไปข้างกายมู่จิ่น
จื่อหลิงกะพริบตาปริบ ๆ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย
ทันทีที่ฝูซางพูดจบ เหวินซ่งจินก็ลุกพรวดขึ้นยืน เขามีปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณทันทีที่ได้ยินคำว่าแมลง จากนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าภูตน้อยตนนั้นจ้องมองลั่วหมิงเฉิงมาตลอด
หมายความว่าอย่างไร ลั่วหมิงเฉิงคือหนึ่งในร่างแยกราชินีเผ่าแมลงหรือ จนถึงตอนนี้ ร่างแยกที่ปรากฏออกมายังไม่มีผู้ชายแม้แต่คนเดียว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเรียกผู้นำของเผ่าแมลงว่า ‘ราชินีเผ่าแมลง’ นางไม่ได้ไร้เพศ หากแต่เป็นเผ่าแมลงเพศเมียอย่างแท้จริง
ไม่เพียงเหวินซ่งจินที่สงสัย คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าฉงนงงงวยเช่นกัน มีเพียงพลโทซุนแห่งกองทัพที่สี่กับพลโทไซหลี่ซือแห่งกองทัพที่ห้าที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง หากลั่วหมิงเฉิงเกี่ยวข้องกับเผ่าแมลงจริง ศัตรูคู่แค้นของพวกเขาคงอาศัยเรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อแย่งชิงตำแหน่งผู้นำกองทัพเป็นแน่