เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 369 ໒( ●ᴥ ●)ʋ
ผ่านไปหมื่นปี เรื่องราวมากมายเปลี่ยนแปลงจนไม่เหลือเค้าเดิม ต่อให้คิดจะเอาผิดก็ไม่มีประโยชน์ คนเหล่านั้นจากไปนานแล้ว
อีกทั้งเกิดความวุ่นวายจากหลายด้าน เอกสารจำนวนมากที่บันทึกประวัติศาสตร์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็ถูกทำลายไปในสงคราม
ตอนนี้เธอไม่มีสิ่งใดให้ไขว่คว้าแล้ว เพียงอยากนำของกลับคืนมา แล้วใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายบนดาว 007
“เจ้านาย ต่อให้เอาพละกำลังส่วนนั้นไป รูปร่างของฉันก็ไม่สลายหรอก ฉันไม่อยากให้เจ้านายต้องทนทุกข์อีกแล้ว เจ้านายเจ็บปวดมามากพอแล้ว” จื่อหลิงซบศีรษะลงบนซอกคอของมู่จิ่น น้ำเสียงช่วงท้ายเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ไม่ต้องกังวล ดูสิ อาการดีขึ้นมากแล้ว หากฉันนำต้นกำเนิดส่วนนั้นกลับมา เธอก็ไม่สลายไปหรอก แต่จะถดถอยต่างหาก เธอใช้เวลาหมื่นปี กว่าจะมีพละกำลังอย่างทุกวันนี้ได้ เหตุใดต้องทำลายมันทิ้งเช่นนี้” มู่จิ่นยื่นมือให้จื่อหลิงดู รอยแตกบนฝ่ามือตื้นมาก ไม่ได้น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้
“เพราะฉะนั้น จื่อหลิงเด็กดีของฉัน อย่ากังวลเลย พละกำลังเหล่านั้นไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับฉัน ตอนฉันไปเอาของกลับมา ยังต้องให้เธอคุ้มครองดาว 007 คุ้มครองพี่สาว พ่อแม่ของฉัน รวมถึงเด็กน้อยพวกนั้นด้วย!”
เธอลูบผมยาวสีม่วงอมชมพูของภูตน้อย ใช้ปลายเท้าถีบพื้นเบา ๆ ชิงช้าจึงเริ่มแกว่งไกวอย่างช้า ๆ
“เจ้านาย~” จื่อหลิงโอบคอมู่จิ่น ก่อนจุมพิตแก้มเธอหนึ่งครั้ง “ฉันจะปกป้องคนที่เจ้านายห่วงใย รวมถึงเด็กน้อยพวกนั้นให้ดี”
“ลำบากจื่อหลิงของเราแล้ว”