กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 299 ความอบอุ่น
ในร่างกายของเด็กหลายคนที่นี่มีกลิ่นอายชนิดหนึ่งที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง นั่นคือไวรัสซอมบี้ แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ พวกเธอไม่ได้มีแนวโน้มจะกลายเป็นซอมบี้แม้แต่น้อย
หรืออาจกล่าวได้ว่าคนพวกนั้นต้องการใช้ไวรัสซอมบี้วิจัยยาที่ทำให้มนุษย์วิวัฒนาการต่อไป เพราะมนุษย์กลุ่มแรกที่พลังพิเศษที่ตื่นขึ้นก็เป็นเช่นนี้
หากวิวัฒนาการสำเร็จก็คือมนุษย์ผู้มีพลังพิเศษ หากล้มเหลวก็คือซอมบี้ ส่วนผู้ที่ไม่สำเร็จและไม่ล้มเหลว ติดค้างอยู่กึ่งกลาง ก็คือคนธรรมดา
หลังมาถึงอินเตอร์สเตลลาร์ มนุษย์วิวัฒนาการมาโดยตลอด สายโซ่พันธุกรรมแตกต่างจากในอดีตไปนานแล้ว เพิ่งจะคงที่อย่างสมบูรณ์ในช่วงหนึ่งถึงสองพันปีมานี้เอง แต่ซอมบี้กับดาวเคราะห์สีน้ำเงินเป็นเรื่องเมื่อราวหมื่นปีก่อนแล้ว
“พี่เยว่อิ่ง เธอเป็นนางฟ้าหรือเปล่า เหมือนนางฟ้าในแอนิเมชันนั่นน่ะ”
มู่จิ่นที่กำลังเหม่อลอยยิ้มให้เด็กหญิงในอ้อมแขนพี่สาว “ฉันไม่ใช่นางฟ้า เธอเรียกฉันว่าพี่สาวก็ได้”
“แต่พี่สาวเหมือนนางฟ้าจริง ๆ เป็นนางฟ้าที่สวยมาก ๆ ด้วย” เด็กอีกคนกล่าวอย่างจริงจังยิ่ง
“เสี่ยวถิง เธอไม่เคยชมว่าฉันสวยเลยนะ” ฉีอวี๋แกล้งหยอกเด็กชายด้วยท่าทีเศร้าสร้อย
“พี่อาอวี๋ พี่มี่หย่า แล้วก็พี่เยว่อิ่ง ล้วนสวยมาก แต่พี่สาวคนนี้เหมือนนางฟ้านี่นา”