เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 297 ภาพอันแปลกหน้า
สวีมู่ลูบศีรษะลูกสาว คิ้วที่ขมวดแน่นคลายลง “เสี่ยวจิ่น หากเจอเรื่องกลุ้มใจต้องบอกพ่อแม่ อารมณ์ของลูกวันนี้ตกต่ำมาก อย่าเก็บกดอารมณ์ของตัวเองอยู่ตลอด แบบนั้นไม่ดี”
สภาพของบุตรสาวคนเล็กวันนี้ผิดปกติมาก คล้ายตอนเพิ่งมาถึงบ้านในครั้งนั้น ผ่านมาหลายปีกว่าจะร่าเริงขึ้นได้บ้าง แต่วันนี้กลับมีแนวโน้มจะคืนสู่สภาพเดิมอีกแล้ว
“อย่าเก็บทุกเรื่องไว้ในใจนานเกินไป มิฉะนั้นจะเกิดปัญหาได้ ลูกเลือกเล่าเรื่องที่พอพูดได้ให้คุณแม่ฟังก็ได้ เราเป็นครอบครัว จะให้ลูกแบกรับทุกอย่างคนเดียวไม่ได้” พวกเขาไม่รู้รายละเอียดว่าเสี่ยวจิ่นเคยประสบกับเรื่องใดมา แต่ดูจากรายงานในตอนนั้นแล้ว ต้องน่าสยดสยองอย่างแน่นอน
ตั้งแต่แรกพวกเขาก็พบว่าบุตรสาวคนเล็กมีปัญหาทางจิตใจรุนแรง ผ่านมาหลายปีจึงทุเลาลงเพียงเล็กน้อย
“คุณแม่ หนูแค่รู้สึกสับสนเล็กน้อย” มู่จิ่นพิงไหล่คุณแม่ เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน
หลานจือแตะไหล่บุตรสาวคนเล็กเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลูกแค่ต้องจำไว้ว่า ไม่ว่าเมื่อไร พ่อแม่จะอยู่ข้างหลังลูกเสมอ” หากไม่รู้จะพูดอย่างไร ก็ไม่ต้องพูด
พวกเขารู้เช่นกันว่าภายนอกอันตราย ดังนั้นช่วงนี้จึงพยายามไม่ออกไปไหน บุตรสาวคนเล็กเหนื่อยมากพอแล้ว ในฐานะพ่อแม่พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้ และยิ่งไม่อาจสร้างความวุ่นวายเพิ่ม