เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 288 คิดชื่อตอนไม่ออกแล้ว
ยานอวกาศมุ่งหน้าสู่ดาวหว่าเล่อด้วยความเร็วสูงสุด มู่จิ่นมองข่าวสารที่ส่งมา สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
ร่างแยกราชินีเผ่าแมลงในรูปลักษณ์มนุษย์ แถมยังแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก ตอนจางเฮ่อเข้ามา คล้ายเห็นแสงสีแดงวาบผ่านดวงตาของมู่จิ่น แต่เมื่อเพ่งมองดี ๆ กลับไม่มีอะไร
คงเป็นเพราะช่วงนี้เขาเกร็งประสาทขับยานอวกาศมาโดยตลอด จนเหนื่อยล้าตาฝาดไปแล้ว
“มีอะไรหรือ” มู่จิ่นเงยหน้ามองจางเฮ่อที่กำลังเหม่อลอย
“ไม่มีอะไรครับ ผู้ใต้บังคับบัญชาเพียงมารายงานให้ทราบว่า อีกสามชั่วโมงก็จะถึงดาวหว่าเล่อแล้ว แต่ทางนั้นติดต่อไม่ได้แล้ว คาดว่าเผ่าแมลงคงทำลายสถานีส่งสัญญาณไปแล้ว” เดิมทีเขากำลังติดต่อกับทางดาวหว่าเล่อ สาเหตุหลักก็เพราะเป็นห่วงลูกชายเคราะห์ร้ายของตน
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ติดต่อไม่ได้ ราวกับอยู่นอกเขตสัญญาณ พื้นที่ที่เผ่าแมลงผ่านไปล้วนไม่เหลือแม้แต่ต้นหญ้า ดังนั้นสถานีส่งสัญญาณของดาวหว่าเล่อคงเกิดปัญหา ทว่ากรมการทหารมักมีอุปกรณ์ติดต่อเฉพาะ เขาไม่มีสิทธิ์ติดต่อ จึงมารายงานมู่จิ่น
“เดินหน้าต่อไปก็พอ ทางนั้นคงใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว หนึ่งชั่วโมงก่อนฉันเพิ่งติดต่อเหวินซ่งเจ๋อ ราชินีเผ่าแมลงปรากฏตัวแล้ว กำลังจะบุกถึงฐานประจำการ” มู่จิ่นใช้มือซ้ายเท้าคาง ศอกยันโต๊ะ มือขวาเคาะหน้าโต๊ะเบา ๆ