กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 185 คนคุ้นเคย
“คุณหนูมู่กำลังเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรือ”
มู่จิ่นลุกขึ้นลูบชายกระโปรง “ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น หากคุณจะคิดเช่นนั้นเอง ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ประธานเหลียว ฉันขอตัวก่อน” พูดจบเธอก็เดินออกไปอย่างสง่างาม ภายในห้องประชุมเหลือเพียงเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครคิดขวางเธอ ยอดฝีมือที่สุดอย่างเหวินซ่งจินยังไม่ลงมือ คนอื่นก็ไม่ได้โง่ จะรีบเข้าไปโดนอัดทำไม
พวกเขาดูถ่ายทอดสดกันหมดแล้ว อานุภาพของการเตะครั้งนั้น หลายคนจนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ลง
“เป่ยเฉิน คำพูดของคุณหนูมู่หมายความว่าอย่างไร” เหลียวจิ่งหมิงมองเซียวเป่ยเฉินซึ่งมีสีหน้าแปลก ๆ