กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 147 ขายผัก
“อืม” มู่จิ่นพยักหน้า “ฉันทำการแลกเปลี่ยนเล็ก ๆ น้อย ๆ กับเขาน่ะ แล้วเขาก็ให้ฉันมา ฉันยังมีอยู่อีกนะ” พูดพลางล้วงหยิบป้ายเล็ก ๆ ออกมาอีกสามอัน
ของชิ้นนี้พอการแข่งขันจบลงก็นับเป็นของที่ระลึกได้ชิ้นหนึ่ง ก่อนเข้าสนามในแต่ละครั้งก็แค่สแกนรหัสเท่านั้น
“เธอยังมีอีกตั้งสามอันเลยเหรอ!” มุมปากของฉีอวี๋กระตุก อธิการบดีใจป้ำกับน้องสาวจริง ๆ เลยนะ
“พวกเธอไม่อยากไปดูที่โน่นกันหรอกเหรอ พ่อกับคุณแม่ก็น่าจะยังไม่เคยไปฝั่งจักรวรรดิเหมือนกัน ถือเสียว่าไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวก็แล้วกัน” มู่จิ่นกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา จริง ๆ แล้วตัวเธอเองก็ไม่ได้อยากไปขนาดนั้น