กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 122 เผ่าเอลฟ์
“เจ้านาย ทำไมพี่สาวพวกนั้นถึงรีบร้อนกลับไปกะทันหันล่ะ?” จือจือนั่งเท้าคางบนไหล่ของมู่จิ่น มองคลื่นทะเลซัดกระทบโขดหินริมฝั่ง
เดิมทีทุกคนนัดกันออกมาเที่ยว แต่เพิ่งชมพระอาทิตย์ขึ้นจบ เยว่อิงกับคนอื่น ๆ ก็ได้รับแจ้งให้ส่งรายงานสำรวจ จากนั้นพวกเธอจึงกลับไปทำงานที่ค้างอยู่ ส่วนพ่อแม่เตรียมไปเดินเที่ยวที่อื่น
มู่จิ่นอยากอยู่ริมทะเลต่ออีกสักพัก จึงไม่ได้ออกไปด้วยกัน
“พี่สาวพวกนั้นต้องกลับไปเขียนรายงาน พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้สักหน่อย เมื่อวานฉันนัดกับซีซีไว้ว่าวันนี้จะไปเที่ยวด้วยกัน แล้วค่อยไปพบคุณแม่ของเธอ” มู่จิ่นอธิบายให้เด็กน้อยข้างกายฟัง
“อย่างนี้นี่เอง” จือจือพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว
“เจ้านายดูเหมือนจะชอบริมทะเลมากเลย?” ซุ่ยหว่านแนบแก้มกับแก้มของเจ้านาย แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ฉันก็คิดว่าเจ้านายชอบที่นี่มาก” จี้ป๋ายสะบัดหาง พลางทอดมองผืนทะเลเช่นกัน
“ใช่ ที่นี่สวยมาก อากาศก็ดีด้วย” ความยึดติดจากชาติที่แล้วของเธอเอง เมื่อปลดปล่อยการรับรู้ออกมาอย่างเต็มที่ ณ ที่แห่งนี้ ก็จะได้ยินเสียงของท้องทะเล
พลังจิตวิญญาณค่อย ๆ แผ่ปกคลุมดินแดนทะเลผืนนี้ จับสัมผัสพืชใต้ท้องทะเล จุดแสงสีเขียวนับไม่ถ้วนลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ก่อนหลอมรวมเข้าสู่ร่างของมู่จิ่น ทุกครั้งหลังสั่นพ้องกับพืช พลังพิเศษของเธอจะบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น อีกทั้งพลังจิตวิญญาณยังมั่นคงขึ้นด้วย