กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 1 ดาวขยะ
(จุดฝากสมอง อย่าจริงจังกันนักเลย! หากไม่ชอบก็ออกไปได้ทันที ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง ฉันเป็นแค่นักเขียนโนเนมที่ไม่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งเอง (ಥ_ಥ) อย่าด่าฉันเลย! และไม่รับคำชี้แนะด้านการเขียนด้วย เพราะเรื่องราวในใจของแต่ละคนแตกต่างกัน หากไม่ดำเนินไปตามการตั้งค่าของตัวเอง นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากเขียนแล้ว)
“เจาะเลือดเธออีกไม่ได้แล้ว ถ้าเจาะต่อไปเธอจะตาย”
“……”
“แย่แล้ว! เธอกำลังจะระเบิดตนเอง รีบหยุดเธอเร็ว”
เจ็บเหลือเกิน กระดูกทั่วร่างราวกับแหลกละเอียด นี่คือความรู้สึกของการที่ร่างกายระเบิดอย่างนั้นหรือ แต่เธอควรตายไปในการระเบิดไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงยังรู้สึกเจ็บปวดได้
“เสี่ยวจิ่น ตื่นสิ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ” เสียงอ่อนเยาว์เจือสะอื้นดังขึ้นข้างหู มู่จิ่นนึกขึ้นได้ในที่สุดว่าตนไม่ได้อยู่ในวันสิ้นโลกอันกินคนอีกต่อไป แต่ถือกำเนิดใหม่ในยุคดวงดาวแล้ว