กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 297 นั่นคือลูกชายของผม
หลังกินข้าวเสร็จ ฮั่วเจิงก็อาสาไปล้างจานและเก็บกวาดครัวเอง
ฉีอวิ้นจู๋ชงชาหม้อหนึ่ง แล้วไปนั่งดื่มชาคุยกันที่ลานหลังบ้านกับไป๋เจินจู
ทั้งสองเพิ่งนั่งลง ฮั่วเจิงก็ถือยาจุดกันยุงที่จุดแล้วมาวางไว้ใต้โต๊ะหิน
วางเสร็จก็ไม่พูดอะไร กลับไปล้างจานต่อ
ฉีอวิ้นจู๋ทำท่าเหมือนแม่ค้าขายของตัวเอง:
“เสี่ยวไป๋ ฮั่วเจิงเด็กคนนี้ไม่ใช่ฉันโม้เลยนะ เขาเอาใจใส่และละเอียดอ่อนมากจริง ๆ อยู่บ้านก็ไม่เคยเป็นนายผู้ชายที่ปัดมือไม่ทำงาน ไม่ว่าจะหาเงินหรือทำงาน ก็ล้วนเป็นมือดี”
ไป๋เจินจูกลั้นขำ:
“คุณน้าฉี หนูรู้ค่ะ”