กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 220 จากใจจริง
เมื่อฤดูใบไม้ผลิค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไป วันลาคลอดของหรูอี้ก็สิ้นสุดลงอย่างเงียบเชียบเช่นกัน
“ฮัลโหล เดี๋ยวฉันจะแวะไปหาอันอัน เธอไม่ได้จะออกไปไหนใช่ไหม?” ต้าหรงเพิ่งป้อนนมให้เสี่ยวอันอันจนอิ่ม จงอวิ้นซิงก็โทรเข้ามาพอดี
“ฉันออกไปไหนได้ด้วยเหรอ? นายก็ช่างถามจริง ๆ” ต้าหรงพูดอย่างขบขัน
จงอวิ้นซิงที่อยู่ปลายสายเหมือนเพิ่งนึกได้ จึงหัวเราะแหะ ๆ ตามไปด้วย
ตั้งแต่มีเสี่ยวอันอัน ค่าน้ำมันของจงอวิ้นซิงก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว โดยเฉลี่ยเขาต้องแวะไปบ้านหรูอี้วันเว้นวัน บางครั้งยังพาแม่ของจงอวิ้นซิงไปด้วย