ตอนที่ 145 ลำเอียง

ตอนที่ 145 ลำเอียง

จงอวิ้นซิงสูดลมหายใจลึกสองครั้ง ฟังเรื่องราวของลูกสาวคนโปรดของตัวเอง

“ผมไม่ได้ทำการบ้าน ครูให้ผมเชิญผู้ปกครอง ผมทำตามส่งครบแล้วครูก็ยังไม่ยอม ผมก็เลย… ผมก็เลยขว้างกระจกบ้านครูแตก”

เสี่ยวหรูอี้พูดจบก็ชำเลืองมองต้าหรงอีกครั้ง ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดต่อ

“ทำไมไม่วิ่งหนีล่ะ”

จงอวิ้นซิงฟังจบก็นิ่งเงียบอยู่นานกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมา

ต้าหรงหยิบไม้กวาดเตียงคั่งฟาดแขนจงอวิ้นซิงไปทีหนึ่ง

พ่อลูกทั้งสองยืนตัวแข็งอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าทรงสูงอย่างว่าง่าย ต่างคนต่างไม่กล้าพูดอะไรอีก