ตอนที่ 109 การสั่งสมของอารมณ์

ตอนที่ 109 การสั่งสมของอารมณ์

ตอนที่เด็กน้อยลืมตาดูโลกนั้น แม้จะถึงวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ตามการนับปีแบบดั้งเดิมของพวกเรา กลับตรงกับช่วงซานฝูที่ร้อนที่สุดพอดี ลองคิดดูก็รู้ว่าการถูกอบอยู่ในห้องที่แน่นทึบไร้ลมจะรู้สึกอย่างไร

“ไม่ได้นะ ถ้ามัดเด็กอีกทีก็คงร้อนตายกันพอดี!”

ต้าหรงทนไม่ไหวจริง ๆ ที่แม่ของจงอวิ้นซิงเอาผ้าห่อตัวทารกพันซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อยู่บนตัวเด็ก แม้จะเป็นเพียงผ้าบาง ๆ ผืนเดียว แต่ก็ต้านทานอากาศร้อนขนาดนี้ไม่ไหว

พอเห็นตัวเด็กมีผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมด ต้าหรงก็ร้อนรนจนตัวเปียกเหงื่อ

“ถ้าไม่มัดไว้ โตขึ้นขาโก่งจะทำอย่างไรล่ะ?” แม่ของจงอวิ้นซิงยังคงเชื่อในคำสอนที่คนแก่รุ่นก่อน ๆ สืบต่อกันมา