ตอนที่ 57 ความรักที่ไม่อาจเอ่ย

ตอนที่ 57 ความรักที่ไม่อาจเอ่ย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการดื้อดึงในวันนี้มีที่พึ่งหรือเปล่า อารมณ์ของต้าหรงตลอดทั้งเช้าดีมาก เดินเที่ยวเล่นไปกับจงอวิ้นซิงทั้งเช้า เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ส่งเธอเข้าไปข้างในแล้วนะ แม่ฉันยังให้หอบแป้งกลับไปถุงหนึ่ง”

จงอวิ้นซิงส่งต้าหรงถึงปากตรอกแล้วก็เลี้ยวรถไปร้านขายแป้งซื้อแป้ง ต้าหรงเดินฝ่าเท้าเบา ๆ เข้าไปในลานเรือนคนเดียว

“แม่ ฉันกลับมาแล้ว”

ต้าหรงเอ่ยทักแม่ทันทีที่เข้าประตู แม้ความภูมิใจเล็ก ๆ ในใจยังไม่จางหาย แต่บนใบหน้าก็ยังพยายามรักษาท่าทีเรียบเฉยไว้

“นี่ ต่อไปอยากแต่งหน้าก็แต่งไป แม่จะไม่ยุ่งกับเธออีกแล้ว”