กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 54 แสงจันทร์กระจ่าง
ระหว่างทางกลับบ้าน จงอวิ้นซิงที่เดิมยังพอประคองสติไว้ได้ ไม่รู้ว่าเพราะโดนลมหรือเปล่า รู้สึกเพียงว่าหัวตึงโขมง เท้าลอยไม่มั่นคง
แม้จะพยายามข่มไว้เต็มที่แล้ว แต่ก็ทำได้เพียงค่อย ๆ ถีบจักรยานไปอย่างช้า ๆ อย่างฝืนใจ คิดว่าตัวเองขี่เป็นเส้นตรง แต่จริง ๆ กลับมาอยู่กลางถนนแล้ว
ซี่จื่อเจ้าสุนัขเจ้าเล่ห์นั้นแม้จะตามจงอวิ้นซิงมาตลอด แต่ก็เดินอยู่หลังพุ่มไม้ดอก นี่เป็นสิ่งที่เหล่าซานสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ เพื่อให้หลบคนจับสุนัขได้ดี ไม่ให้ซี่จื่อถูกจับ
“จงอวิ้นซิง? นายใช่ไหม?”