กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 11 ขนมปังกินจนหนำใจ
ซื่อโหวจื่อได้ยินแล้วก็ไม่ได้จากไป แต่หยิบม้านั่งตัวหนึ่งมาวางตรงข้ามต้าหรง แล้วช่วยต้าหรงคัดแยกขนแกะ
“ซื่อเป้ยเอ๋อร์ไม่อยู่บ้าน”
ต้าหรงหยุดงานในมือแล้วเงยหน้าจ้องมองซื่อโหวจื่อนิ่ง น้ำเสียงบอกไล่แขกชัดเจนมาก
“ฉันช่วยคุณคัดแยกขนแกะหน่อยไหม”
ซื่อโหวจื่อไม่ได้ฟังไม่ออกถึงความหมายของต้าหรง แต่ในใจยังไม่ยอมแพ้ อยากดิ้นรนอีกสักหน่อย
“ไม่ต้องให้คุณช่วย ไปได้แล้วเร็ว ๆ”
ต้าหรงเห็นว่าเขารู้ทั้งรู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ จึงเอ่ยปากไล่เขาให้ไปตรง ๆ
ซื่อโหวจื่อมองต้าหรง นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างอืดอาด อยากพูดก็ไม่พูด กระดากอายอยู่ครึ่งวัน