กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินอันอันวิ่งไปบ้านมู่เสี่ยวหานเพื่อบอกเรื่องงาน ยัยหนูคนนั้นกอดเธอทั้งร้องไห้ทั้งกระโดดอยู่พักใหญ่
“พี่อัน พี่คือผู้มีพระคุณของมู่เสี่ยวหานคนนี้ไปทั้งชาติ ต่อไปมีอะไรก็เรียกได้เลย รับรองว่าต้องลุยน้ำลุยไฟก็ไม่ถอย”
“หึ ๆ ดี ฉันรอนะ”
สองคนคุยกันครู่หนึ่ง หลินอันอันก็ไปที่เรือนใหญ่เขตทหารหมายเลขหก เรือนใหญ่ที่เป็นที่พักของปู่หลินกับย่าหลิน
“ปู่ ย่า” หลินอันอันใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไปตรง ๆ มองเห็นสองเฒ่านั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก