เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 เซียนผู้หลบหนี
"หลังจากที่ฉันถูกม้วนดูดเข้าไปในห้องลับหวงเหอ ก็ได้กิน 'ยาเซียน' ไปหนึ่งเม็ด ในห้องลับหวงเหอนั้นมีแสงสว่าง ศพคนรับใช้เหล่านั้นนอนระเกะระกะเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
ที่นั่นแปลกประหลาดมาก นอกจากศพแล้ว สรรพสิ่งอื่นล้วนไม่เน่าเปื่อยผุพัง
ไหดินเผา โลงศพ ทองคำ เสื้อผ้า ข้าวของพวกนี้ยังคงสภาพดีอยู่ทั้งหมด มีเพียงร่างคนเท่านั้นที่เน่าเปื่อย
ไม่มีกฎเกณฑ์อะไร และก็ไม่ใช่ค่ายกลด้วย ทั้งห้องลับกว้างซ้ายขวาประมาณห้าสิบก้าว ยาวหน้าหลังประมาณหนึ่งร้อยก้าว
ลูกหลานตระกูลใหญ่เหล่านั้นน่าจะอยู่ในไหดินเผาทั้งหมด ในห้องลับมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าไม่ใช่สิ่งพวกนั้น ที่ฉันเล่าให้นายฟังไปตั้งมากมาย มีทั้งข้อความสั้นๆ ที่คนรับใช้ทิ้งเอาไว้ ทว่าส่วนใหญ่เป็น 'เทียนฉี่' ที่ 'ยาเซียน' มอบให้ฉัน
ฉันเองก็กิน 'ยาเซียน' ของเทียนหมู่เข้าไปเหมือนกัน
แต่ว่ายาเซียนเม็ดนั้นเป็นของมีตำหนิ มันไหลทะลักออกมาจากในท้องของศพเน่าเปื่อยที่อยู่ในโลง
ฉันหิวโซถึงขีดสุด เลยเอาหนังแกะเช็ดเมือกเหนียวบนนั้นออกลวกๆ แล้วก็กินเข้าไป
พอกินเข้าไปแล้ว ในหัวของฉันก็มีเรื่องราวเพิ่มขึ้นมาอีกมากมาย"