เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 354 เซี่ยซ่ง (1/2)
เผาหญ้าไปจนถึงยามสาม ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างล้วนจัดวางไว้อย่างครบครัน
อาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่รู้ว่าทำไมถึงยังไม่ยอมจากไป เขาข่มความกลัวยืนอยู่ด้านข้าง ท่องสวด 'คัมภีร์เทียนกวนขจัดภัยลบล้างบาป' ซึ่งเป็นบทสวดสำนึกบาปที่มิได้สืบทอดตกทอดมา น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ
ที่มาของบทสวดนี้ก็น่ากังขาอย่างยิ่ง ทว่าในยามนี้ ไม่อาจมัวมาใส่ใจอะไรได้แล้ว
อาจารย์ฮุ่ยหมิงได้แต่หวังว่าบทสวดนี้จะได้ผลบ้าง
พวกชายฉกรรจ์แบกหามโยนโลงศพทิ้งไว้แล้วพากันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงคนเป็นสามคนกับซากศพเดินได้ร่างหนึ่งที่อยู่เป็นเพื่อนศพตรงนี้
หลินเฟิงไม่นับเป็นอะไรเลย เป็นเหมือนแค่กล้องวงจรปิด เขาจึงยืนมองดูทุกสิ่งทุกอย่างอยู่เงียบๆ จากข้างๆ
เขารู้สึกราวกับตนเองเป็น 'พระเจ้า' ยามที่ 'พระเจ้า' เฝ้ามองเรื่องเหล่านี้ พวกมันจึงดำรงอยู่ แต่หาก 'พระเจ้า' ไม่ได้เฝ้ามอง ข้อมูลเหล่านี้ก็ไม่มีอยู่จริง
ดวงดาราทอดแสงเหนือทุ่งกว้างเวิ้งว้าง ในสถานที่รกร้างไร้ผู้คนแห่งนี้ สองคนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องไห้ ได้แต่คอยสุมเผาหญ้าแห้งไม่หยุดจนก่อเกิดควันหนาทึบแสบจมูก ท่ามกลางเสียงไอค่อกๆ แค่กๆ และกลุ่มควันสำลักนี้ เสียงผิดปกติภายในโลงศพก็ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งอาจารย์ฮุ่ยหมิงยังได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างชัดเจน
ชวนให้รู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ