เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 333 เงาพิศวงไร้ช่องว่าง
จงหยางซวนเซโซซัดโซเซมาถึงหน้าประตูศาลท่านอ๋องจ่วน ไม่มีใครขัดขวางเขา รอยฝ่ามือเปื้อนเลือดของเขาประทับลงบนเสา
ไม่รู้ว่าเขามองเห็นรูปเคารพของท่านอ๋องจ่วน หรือมองเห็นนักพรตน้อยจี้กันแน่
ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาหมดลง
"กระจกข้างนอก กระจกข้างนอกมีปัญหา"
"คนที่มองกระจก... แหลกเป็นชิ้นๆ หมดแล้ว"
เขาตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้าย
นักพรตน้อยจี้ลุกขึ้นยืน มองจงหยางอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ทว่าพอเห็นสภาพของจงหยางชัดเจน ชั่วพริบตานั้นเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก
มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรดี
เขาตั้งใจอยากจะปกป้องดวงวิญญาณตรงหน้าเอาไว้ แต่วิชาอาคมที่ผ่านมากลับไม่มีวิชาไหนทำได้เลย ต่อให้เป็นวิชาที่พอทำได้ เขาก็ไม่เคยร่ำเรียนมาก่อน