เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 329 อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ (ตอนต้น)
ปลายสาย ลมหายใจของศาสตราจารย์หานเริ่มหนักหน่วงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สหายอาวุโสเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่าท่านเป็นอะไรหรือเปล่า ศาสตราจารย์หานบอกว่าตนไม่เป็นไร กำลังพักฟื้นร่างกายอยู่ที่โรงพยาบาล
ศาสตราจารย์หานบอกว่าตอนนี้ตนอยู่ที่โรงพยาบาล ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เล็กน้อย กำลังพักฟื้นอยู่ จึงไม่สามารถเดินทางมาได้ ทำได้เพียงฟังจากที่สหายอาวุโสเล่าให้ฟัง ต้องรบกวนสหายอาวุโสแล้ว
สหายอาวุโสรีบบอกซ้ำๆ ว่าไม่เป็นไรเลย ศาสตราจารย์หานพักผ่อนให้สบายเถอะ ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก พอดีตอนนี้กำลังว่างไม่มีอะไรทำอยู่พอดี
ทั้งสองเอ่ยทักทายตามมารยาทกันครู่หนึ่ง ศาสตราจารย์หานจึงถามเขาว่า เกี่ยวกับภัยพิบัติครั้งนี้ที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ พอจะมีบันทึกที่ละเอียดกว่านี้ และมีความ "เป็นจริง" มากกว่านี้บ้างหรือไม่
เขาอยากรู้ว่าหลังจากพงศาวดารท้องถิ่นที่นักพรตจี้ผู้ดูแลศาลท่านอ๋องจ่วนเขียนขึ้นแล้ว มีคำอธิบายหรือกล่าวถึงเพลิงไหม้ครั้งนั้นว่าอย่างไรบ้าง
"แบบที่ไม่หวือหวาลี้ลับเกินไปน่ะครับ"
หนังสือเล่มนี้เผยแพร่ครั้งแรกทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตโดย twkan.com
ศาสตราจารย์หานกล่าว
แม้เขาจะรู้ดีว่า เรื่องที่ดูลี้ลับพิศดารนั่นแหละอาจจะเป็นความจริง แต่หากพูดคำนี้ออกไป ใครเล่าจะยอมเชื่อ?