เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 295 เทพองค์ใหม่และการก้าวข้ามสู่จักรกลแห่งยุคเก่า
การเลียนแบบคือสัญชาตญาณอย่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิต
แต่การจะเรียกระฆังเซ่นสังเวยเลือดเนื้อใบนี้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิต หลินเฟิงคิดว่าออกจะคลาดเคลื่อนไปหน่อย
มันเหมือนผลผลิตของการประนีประนอมมากกว่า
ชีวิตมนุษย์นั้นสั้นนักเมื่อเทียบกับสำริด ถ้าหากสำริดมีชีวิต การที่มีใครสักคนร้อนรนจนอยากเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสำริดก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แต่เท่าที่ดูในตอนนี้ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ยังคงมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง
หลินเฟิงแหงนหน้ามองใบหน้านั้น เมื่อใบหน้านั้นเปลี่ยนเป็นรูปโฉมของหลินเฟิงแล้ว ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวขั้นต่อไปอีก
มันมีเพียงสัญชาตญาณทางชีวภาพ
ความนึกคิดมีขีดจำกัด
หลินเฟิงยังดูออกอีกด้วยว่า เพราะเหตุผลทางสรีระ แท้จริงแล้วมันจึงไม่เหมือนมนุษย์