เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 292 พี่ครับ ผมยอมเรียกพี่เลย อย่าตะโกนซี้ซั้วได้ไหม
โลกภายนอกเปลวเพลิงราวกับช่วงเวลาก่อนที่ยุคมนุษยธรรมจะมาเยือน ทั้งแปลกประหลาดและพิลึกพิลั่น
เด็กรับใช้นักพรตได้ยินเสียงละเมอพึมพำแปลกประหลาดกระแทกกระทั้นเข้าหูตัวเองอย่างไร้ความปรานี
ถ้อยคำเหล่านั้นชวนให้เขารู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ
ทั้งหมดล้วนเป็นวาจาที่ล่อลวงให้ตกสู่ความเสื่อมทราม แตกต่างจากศีลวินัยและวิชาอาคมที่พวกเขาฝึกฝนยามปกติโดยสิ้นเชิง
เด็กรับใช้นักพรตหวนนึกถึงเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ถูกพวก "นอกรีต" เหล่านี้ล่อลวงจนตกอยู่ในสภาพอยู่มิสู้ตาย สองขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงตะกั่ว ปากก็เริ่มท่องคาถาเทพแสงทองเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง
"แดนลี้ลับแห่งฟ้าดิน บ่อเกิดแห่งหมื่นปราณ
บำเพ็ญเพียรนับร้อยล้านกัป พิสูจน์อิทธิฤทธิ์แห่งข้า
...
กายเรืองแสงทอง อาบส่องคุ้มกายา