เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 284 เข้าใจแล้ว แต่เข้าใจแค่นิดเดียว
บทที่ 283 เข้าใจแล้ว แต่เข้าใจแค่นิดเดียว
หลินเฟิงก้าวเข้ามาด้วยความตั้งใจเด็ดเดี่ยวที่จะยอมตาย เขาไม่ได้คิดจะกลับออกไปแบบมีชีวิตอยู่แล้ว ย่อมแฝงไว้ด้วยความปล่อยวางอันแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง
หรือที่ภาษาสามัญเรียกว่า ช่างมันเถอะ
เขานั่งลงตรงหน้าผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลฮุยอย่างผึ่งผายผ่าเผย
เขามีความรู้สึกในทำนอง "เช้าได้ยินเต๋า ค่ำตายก็ไม่เสียดาย" ในอีกรูปแบบหนึ่ง
ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลฮุยสัมผัสได้ถึงความปลอดโปร่งใจของหลินเฟิง
ประกายแสงในแววตาของเขาผันเปลี่ยนไปมา ทว่าไม่ว่าจะมองอย่างไร เขาก็มองไม่เห็นอนาคตของหลินเฟิงเลย
ทั้งยังคาดเดาการกระทำในวินาทีถัดไปของหลินเฟิงไม่ได้แม้แต่น้อย
ในสายตาของเขา กาลเวลาเปรียบเสมือน "ขุนเขายักษ์" ทุกคนล้วนเป็นผู้คนที่อยู่ภายใน "ขุนเขายักษ์" แห่งนี้ ขุนเขายักษ์มีร่องรอยวิถีชีวิตของทุกคน ทว่าปัญหากลับอยู่ที่หลินเฟิงไม่ได้อยู่ในหุบเขา เขาเป็นคนที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้