กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 270 นับถอยหลัง 24 ชั่วโมง
บทที่ 269 นับถอยหลัง 24 ชั่วโมง
ตะวันคล้อยต่ำยามเย็น สันเขาทั้งลูกเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงกระดิ่ง "กริ๋งๆ" "กริ๋งๆ" ที่ดังกังวานแว่วและเปล่าเปลี่ยวยิ่งนัก
สายลมพัดพากระดิ่ง ส่งเสียงกังวานใสเป็นระลอก
นอกจากนี้แล้ว ไม่มีคนเป็นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว
หากว่ากันตามบทกวีเพลงไอเที่ยงธรรม
ฟ้าดินมีไอเที่ยงธรรม หล่อหลอมสรรพสิ่งให้กำเนิดรูปกาย
เบื้องล่างแปรเป็นแม่น้ำขุนเขา เบื้องบนสถิตเป็นตะวันดวงดาว
ในมนุษย์เรียกว่าไอเกรียงไกร เปี่ยมล้นแผ่ไพศาลสะท้านทั่วแดนฟ้า
เหวินเทียนเสียงมองว่าไอเที่ยงธรรมเป็นสิ่งที่มีรูปธรรม สามารถควบแน่นกลายเป็นสสารที่มีตัวตนได้