กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 266 ผมเป็นคนรักศิลปะเครื่องปั้นดินเผา
บทที่ 4: คลุ้มคลั่ง
กลางดึกสงัด ค่ำคืนไร้แสงตะเกียง ผู้ใหญ่บ้านนั่งยองๆ อยู่ในลานหลังบ้านของหยางลิ่วหวา ราวกับเป็นคนตาย
แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของหยางลิ่วหวา และยังได้ยินหยางลิ่วหวาเปิดคอกสัตว์ ลากบางสิ่งออกมาจากด้านใน
เป็นเสียงผ้าที่ถูกลากครูดไปบนถนนดิน
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงลับมีด เสียงฟันสับ และสารพัดเสียงประหลาดที่ปะปนคละเคล้ากัน ก่อเกิดเป็นภาพอันเสื่อมทรามทางศีลธรรมท่ามกลางความมืดมิด
นกส่งข่าวตายส่งเสียงร้อง "ก๊า ก๊า ก๊า"
ชวนให้เปลือกตากระตุกไม่หยุด
ผู้ใหญ่บ้านนิ่งเงียบรอจนกระทั่งหยางลิ่วหวาจัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นแล้วกลับเข้าบ้านไป