0200 บทที่ 200 ศิลาจารึกเขตต้องห้ามของมนุษย์

บทที่ 200 ศิลาจารึกเขตต้องห้ามของมนุษย์

แขนและขาของบรรดานักบำเพ็ญทุกรกิริยาเหล่านี้ต่างหักพับในรูปทรงที่พิสดาร ถึงขนาดมีคนหนึ่งที่หลินเฟิงมองเห็นลูกธนูดอกหนึ่งปักทะลุลำคอของเขาอยู่

หากมองจากมุมที่เขายืนอยู่ น่าจะแทงทะลุเส้นเลือดดำและหลอดลมไปแล้ว

ถึงกระนั้น อีกฝ่ายก็ยังมีชีวิตอยู่

แววตาคู่นั้นสงบนิ่งดั่งสายน้ำ

นี่คือวิถีการฝึกตนของพวกเขา พวกเขาทรมานตัวเอง—บรรลุถึงความสงบภายในจิตใจผ่านการทรมานสังขารตนเอง

ใช้กายเนื้ออันเจ็บปวดแสนสาหัส เพื่อก้าวไปสู่อาณาเขตจิตวิญญาณที่หลุดพ้นยกระดับ

ในสมัยราชวงศ์ซ่งหรือก่อนหน้านั้น เคยมีพระต่างแดนบางรูปเผยแผ่คำสอนด้วยวิธีนี้ พวกเขาหักแขนตัวเอง แทงทะลุกระพุ้งแก้มตนเองต่อหน้าธารกำนัลโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน หรือกระทั่งชูแขนข้างหนึ่งขึ้นนิ่งสนิทไม่ไหวติงนับสิบปีจวบจนร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป เพียงเพื่อจะบอกแก่ผู้อื่นถึงความศรัทธาอันเปี่ยมล้นที่ตนมีต่อพระพุทธองค์

เรื่องเล่าจำพวกตัดหัวไม่ตาย หรือแขนขาขาดงอกใหม่ได้ ก็มักจะเกิดขึ้นในหมู่คนพวกนี้อยู่บ่อยครั้ง

พวกปัญญาชนขุนนางในสมัยราชวงศ์ซ่งต่างพากันรังเกียจคนพวกนี้ยิ่งนัก