0197 บทที่ 197 ค่ำคืนแรก (3k)

บทที่ 197 ค่ำคืนแรก (3k)

พอพูดประโยคนี้จบ หลินเฟิงก็จ้องอาห้าอยู่อย่างนั้น ราวกับต้องการจะมองหาร่องรอยเงื่อนงำอะไรบางอย่างจากสีหน้าของอีกฝ่าย

อาห้าเองก็จ้องหลินเฟิงเช่นกัน ก่อนจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มกระหายเลือดออกมาจางๆ

จากยิ้มบางๆ กลายเป็นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุดก็ขำจนน้ำตาเล็ด ตัวโยกตัวคลอนเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้ามาอย่างไรอย่างนั้น

รอยยิ้มของเขาอวดดีโอหังประหนึ่งดวงตะวันอันร้อนแรงยามเที่ยงวัน แผ่ไอร้อนผะผ่าวคุกคามผู้คน เป็นความทะนงตนที่มั่นใจในตัวเองจนถึงขีดสุด

หลังจากหัวเราะเสร็จ เขาก็ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาตรงหางตา โบกไม้โบกมือพลางเอ่ยว่า "ผู้นำตระกูลล้อฉันเล่นอีกแล้วสิ ถ้าฉันไม่ใช่สายเลือดของตระกูลหลี่ แล้วฉันจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครได้อีกล่ะ

ถึงเขาจะเป็นผู้นำตระกูล ก็จะมาล้อเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ

สายเลือดตระกูลหลี่ในตัวฉันน่ะมันไร้ข้อกังขาอยู่แล้ว ตัวฉันเกิดเป็นคนของตระกูลหลี่ ตายไปก็เป็นผีตระกูลหลี่ เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต้องสงสัย ผู้นำตระกูลท่านดีไปเสียทุกอย่าง เสียอยู่อย่างเดียวตรงที่โลเลเกินไป แถมยังชอบระแวงไปเรื่อย

พอแก่ตัวลง คนเราก็ย่อมจะทำอะไรเก้ๆ กังๆ ระแวดระวังมากหน่อยมันก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่ไม่เป็นไรหรอก อาเฟิง ไว้พวกเราสร้างชื่อเสียงเชิดหน้าชูตาได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับฟู่โข่ว ถึงตอนนั้นฉันจะสร้างศาลบรรพชนที่ใหญ่ที่สุดและสูงที่สุดให้คนอื่นได้เห็นว่า ฉัน ไอ้หลี่คนนี้ ได้กอบกู้หน้าตาให้ตระกูลหลี่แห่งฟู่โข่วแล้ว!