กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 179 คมดาบไม่ละเว้นใคร
รู้ตัวว่าหนีไม่พ้นแล้ว
ไอ้ตัวไม่รู้หญิงหรือชายนี่ ก่อนตายยังคิดจะลากคนอื่นไปลงหลุมด้วยงั้นเหรอ
ยามที่เสียงระฆังกังวาน หลินเฟิงสัมผัสได้ว่ารอบด้านกำลังค่อยๆ มืดสลัวลง ราวกับมีผ้าม่านโปร่งที่มองไม่เห็นทาบทับลงมาปกคลุมที่แห่งนี้
หลินเฟิงกระชากพันธนาการบนเส้นผมออก ตาข่ายพาเส้นผมหยั่งรากลึกราวกับสาหร่ายทะเล ทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อไม้ปาล์มตรงหน้า เสียงสาปแช่งของพ่อมดดำดังเล็ดลอดออกมาจากเนื้อไม้ หยดของเหลวที่ดูคล้ายเลือดหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น ส่งเสียงฉ่ากัดกร่อนจนกลายเป็นหลุมเล็กๆ
แต่หลินเฟิงไม่ได้แยแสเรื่องพวกนี้
เส้นผมของเขาลากท่อนไม้ปาล์มไปด้านข้าง ก่อนจะเฉือนเจตนาชั่วร้ายที่แฝงอยู่ภายในจนขาดสะบั้น
เส้นผมเส้นแล้วเส้นเล่าเริ่มเฉือนผิวชั้นนอกออกทีละชั้นๆ เพื่อขูดลบตัวอักษรด้านบนทิ้ง
เขากำลังเงี่ยหูฟังเสียงระฆัง
ทั้งหมดสิบสองครั้ง