0156 บทที่ 156 ทาบกิ่ง (3k)

บทที่ 156 ทาบกิ่ง (3k)

บทที่ 155 ทาบกิ่ง (3k)

สิ่งนี้เรียกว่าเจตภูตแท้

และยังเป็นเทพหยิน

ความเป็นอมตะในอีกระดับหนึ่ง

อีกทั้งหลินเฟิงยังพบว่า ในสภาวะเทพหยินนี้ เขาสามารถใช้ทักษะทั้งหมดได้ตามปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [วิชาเสวยเร้นลับ: ดื่มลมกินน้ำค้าง] ดูเหมือนว่าพอหลุดพ้นจากพันธนาการของกายเนื้อแล้ว มันจะยิ่งใช้งานได้คล่องมือขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เทพหยินที่เพิ่งกำเนิดขึ้นมาของหลินเฟิงยังค่อนข้างอ่อนแอ มีความสูงเพียงหนึ่งจั้งเศษ หรือเทียบเป็นหน่วยปัจจุบันก็ราวๆ สี่เมตรเท่านั้น

ทั่วทั้งร่างลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิง

ความสูงสี่เมตรอาจนับเป็นยักษ์ตนย่อมๆ ได้ ทว่าหากนำไปเปรียบเทียบกับเทพหยินที่แท้จริงแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่มากโข

นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่หลินเฟิงได้มองเห็นโลกผ่านมุมมองของเทพหยินอย่างสมบูรณ์