0132 บทที่ 132 มาสาย

บทที่ 132 มาสาย

หลินเฟิงลอยอยู่นอกหน้าต่างตึกซอมซ่อของรัฐ พลางได้ยินเสียงกลืนกินอันน่าสะอิดสะเอียนจากข้างใน

ลมเริ่มพัดแล้ว

คัมภีร์สิบวิธีบรรลุเซียนที่อยู่ด้านในถูกกระแสลมพัดจนกระแทกหน้าต่างแตกกระจาย แล้วพุ่งตรงเข้าใส่หน้าของหลินเฟิงที่อยู่นอกหน้าต่างแบบไม่ทันตั้งตัว ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาดังพึ่บพั่บ

ภาพเบื้องหน้าของหลินเฟิงมืดดับลง

สัมผัสลื่นเหนียวเหนอะหนะนั้นทำให้หลินเฟิงนึกถึงความรู้สึกตอนที่หนอนเส้นด้ายโลหิตไชเข้าไปในทวารทั้งห้าของเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จนรู้สึกหนาวสะท้านด้วยความขยะแขยง

เขารีบยื่นมือออกไปปัดมันออกอย่างร้อนรน

เพียงแค่ชั่วพริบตานั้น ทัศนียภาพรอบด้านก็พลันแปรเปลี่ยน หลินเฟิงมองเห็นตัวเองข้ามผ่านจากห้องพักสวัสดิการของรัฐในอำเภอเล็กๆ ยุคราวปีสองพัน มาลอยอยู่เหนือตลาดอันคึกคักในยุคปลายราชวงศ์ชิงที่เก่าแก่ยิ่งกว่า

เขาได้กลิ่นคาวทะเลจางๆ ลอยมาตามลม เห็นเงาร่างคนกำลังเริงระบำอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างกองไฟ เห็นดวงจันทร์สีเลือดลอยเด่น และบนต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าของเกาะกลางทะเล มีร่างเหยื่อบูชายัญที่ตายแห้งกรังแขวนห้อยอยู่

เขาเห็นแนวป้องกันชายฝั่งของประเทศเสื่อมทราม โจรสลัดออกอาละวาด เห็นผู้คนอพยพย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ เห็นคลื่นผู้คนบุกเบิกแดนตะวันตก ฝ่าด่านกวนตง และล่องสู่หนานหยาง