กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 128 อย่าถามเลย คนเขียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังเขียนอะไรอยู่ (3.2k)
[เขาขึ้นไปแล้ว]
[ฉันเห็นแล้ว ฉันไม่ได้ตาบอด]
[ฉันบอกว่า เขาขึ้นไปแล้ว]
[ฉันบอกว่า ฉันเห็นแล้ว ฉันไม่ได้ตาบอด]
[ฮ่าๆๆ ไอ้โล้นเวร]
[ฮ่าๆๆ ไอนักพรตสารเลว]
......
หลินเฟิงก้าวขึ้นสู่บันไดขั้นที่ยี่สิบเจ็ด เมื่อมายืนอยู่บนแท่นพิธีอันเป็นตัวแทนแห่งสวรรค์ ถึงเพิ่งได้เห็นสมุดโน้ตยุคปัจจุบัน
พูดตามตรง ในใจเขามีความรู้สึกประเภท "ถึงกับเป็นแบบนี้เชียว" และ "เป็นอย่างนี้จริงๆ ด้วย" ผุดขึ้นมา