กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 115 นายเองเหรอ? ฉันรับไม่ได้จริงๆ
หลินเฟิงเริ่มไม่แน่ใจว่าตนเองกำลังอยู่ในหมู่บ้านนั่วของยุคสมัยใด
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้อย่างแน่นอน
ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านนั่วในยุคปัจจุบัน
เขาเคยสืบข้อมูลเกี่ยวกับหมู่บ้านนั่วในปัจจุบันมาแล้ว หมู่บ้านนั่วตอนนี้ไม่มีทั้งเรือนยกพื้น และไม่มีละครนั่วขนาดใหญ่โตเช่นนี้ หมู่บ้านนั่วในปัจจุบันก็เหมือนบ้านเกิดของใครหลายคนที่ยากจะหวนคืน มันกลายเป็นหมู่บ้านร้างที่ไร้ชีวิตชีวามานานแล้ว เหลือเพียงคนแก่เฒ่าที่ยังเฝ้าหมู่บ้านอยู่
คนหนุ่มสาวต่างออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก
บรรดาผู้หญิงในหมู่บ้านก็พาลูกหลานไปเรียนหนังสือในตัวอำเภอ
ทั่วทั้งหมู่บ้านว่างเปล่าไปหมดแล้ว
ไม่อาจจัดละครนั่วที่ยิ่งใหญ่ระดับนี้ขึ้นมาได้อีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น ปัจจุบันผู้คนต่างก็อาศัยอยู่ในบ้านปูนอิฐแดงตามปกติ